Oguz Göksu'nun Anıları

Bugün günlüğümde bahsettiğim gibi Aksam eve geldiğimde Hava şartları beni bu Sayfaya yönlendirdi. Bundan böyle burada Geçmişten bugüne ve gelecek günler dede olan anılarıma hatırladığım ve bildiğim doğrular içeresinde gerçekçi bir biçimde yazmaya karar verdim. Yazdıklarıma zaman zaman gülebilir bazen üzülebilir hatta kızabiliriz. Ama bunlar benim yaşadıklarımdır. Amacım kimseyi üzmek veya düşündürmek değil. Sadece paylaşmak ve benim güzel ve kötü günlerimden dersler çıkarıp kendinize yön vermenize yardımcı olmaktır. Umarım okurken zevk alır ve bir pay çıkartırsınız.

İsterseniz Hatırımda kaldığıyla ve birçok kez duyduğum ve sinir olduğum bir cümleyle yani Çocukluk günlerine giderek başlayalım yazımıza.

Rahmetli Babamın Kore Gazisi olarak döndüğü zamanlarda daha bir yaşındaymışım. Yani ben yeni doğduğumda Babam Kore Savaşına gitmiş ve şükür Salimen Gazi olarak dönmüştü. Rahmetli Annem ve benim büyüğüm Ablamla Babamız dönene kadar Dedemlerde kalmışız. Sonrası Babam Ordudan ayrılıp Toprak Mahsulleri Ofisine Bas Teknisyen olarak göreve başlamış. İste ondan sonra ver elini Türkiye ve Anadolu. Anneannem Ablamı bırakmamış ve Yanına almış. Ben tek çocuk haydi, Anne ve Babamla önce Babaeski (Edirne) daha sonra Kayseri, Yozgat, Mersin, Samsun, Ankara ve en son durak İstanbul. Gezip durmuşuz. Bu arada diğer kardeşlerim dünyaya gelmiş. İşte bu arada tam olarak nedenini hatırlayamadığım ama bildiğim bir şey 10 yaşında bir arkadaşla Samsundayken evden kaçmışım. Bizi Amasya’da bulmuşlar ve tekrar eve getirmişler. Bu o zamanlar yaptığım en büyük hataydı ve bu sebeple Babam apar topar bizi alıp Ankara’ya göç etti…. Devamı yarın